Dimdik, dosdoğru; uslanmış, yaramazlığı bırakmış olanlar için kullanılan deyim nedir?

Ben bu korkuyu, yarım asır evvel, memleketi yarı kaplamış bir halde buldum, gördümdü. Çocuk, hem kendi gittiği mektebin hocasından, hem de başka mektebin hocası olduğunu bildiği şahıstan korkardı. Bana öyle geliyor ki, her mektebin kalfasından başhafızından, aminci başısından, ananın; "Bari gündüzleri olsun başımdan gitsin. Yandım bu oğlanın elinden, ne dur dinler, ne otur bilir", "Artık illallah ve resulihi, yangın var diye sokaklara fırlayacağım!" tarzında şikayetinin, ev yıkımına varacağını hisseden babanın bir sabah bir sabah boynuna bir cüz kesesi geçirerek ve evdeki küçük minderlerden birini yüklenerek kolundan tutunca "Hoca Efendi, eti senin, kemiği benim!" sözüyle bir gün önce teslim ettiği haşarı toramana varıncaya kadar hepsi hocanın karşısında mum direk durur; sesinden, önündeki rahlesine sık sık vurduğu değneğinin çatpatından tir tir titrerlerdi. Ahmet Rasim - Falaka adlı eserinden